de Woordenschat van

Anneke van der Meer

Schoonheid
Schoonheid is voor mij een bron van energie. Ooit liep ik zwaarbepakt samen met mijn man een saaie wandeltocht van 20 kilometer. Aan het eind gekomen waren we absoluut aan het eind van onze krachten. De enige reden dat we het volhielden was dat we op de kaart meenden te zien dat we bij een café onze tent konden opslaan. Maar helaas: dat ging niet. We moésten 5 km verder, al konden wij haast niet meer. Wat bleek? Achter een heuveltje veranderde het landschap compleet. Het was beeldschoon, met water en zon en kleur en beweging. Die schitterend laatste 5 km liep ik moeiteloos met bagage en al! Echt verbazingwekkend.

Liefde
Wat is liefde eigenlijk? Daar praten mijn man en ik vaak over. Je hebt bepaalde vriendschaps- en liefdesbanden, die je wilt bestendigen. Een vriendin deed haar hond weg. Ik vroeg stomverbaasd: hoe kan je dat nou doen? En zij zei: nou, als ik 's avonds klaar ben met zorgen voor mijn man en mijn kleintjes, dan moet ik nog wandelen met die hond! En dan ben ik doodmoe! Bij mij lag de hond op een plek waar ik de hele dag langskwam en voor mij betekende dat warmte en troost en liefde. Helemaal niet: nou moet die hond ook nog. Mijn conclusie was: je moet zoveel van iedereen om je heen houden dat je al dat verzorgen voor ze over hebt. Mijn man kwam laatst met Youri van drie in het café: Opa, opa, opa…. Opa, opa en opa…. Iemand op het terras verzuchtte: wat schattig en lief. Ja zei mijn man, vind ik ook, maar ik heb al drie uur achter de rug en nog heel wat uurtjes voor de boeg!

Hoop
Ik ben beducht voor al het verdrietige wat mijn geliefden bedreigt. Vooral wat de kleinkindjes betreft, die nog zo ongewapend in het leven staan. Maar ik heb gemerkt bij mijn cliëntjes dat je onbespreekbare en onbegrijpelijke gebeurtenissen met een verhaal bespreekbaar en aanvaardbaar kunt maken. Dat houdt mijn hoop levendig. Vaak bedanken cliënten mij omdat ik de therapie zo licht heb gehouden. Ook dat bevestigt voor mij hoop: de humor die naast de traan, ook de lach een plaatsje geeft.

Inspiratie
Waar komt mijn inspiratie voor een verhaal vandaan? Heel vaak krijg ik bij het verhaal van de ouders opeens een beeld voor ogen, waarschijnlijk door de woorden van de ouders, en daar kan ik mijn verhaal aan ophangen. Maar ook moet ik er vaak lang over nadenken. En uit alle ingrediënten bij elkaar, brouw ik mijn verhaal. Inspiratie komt niet zomaar, zonder aanknopingspunten tot mij. Het doet mij denken aan vroeger, als ik oude kledingstukken voor mij had liggen. Daar verzon ik zó een nieuwe rok of nieuwe jurk uit, maar een jurk verzinnen zonder die gegevens… Dat lukt mij niet. Daarom vind ik abstract schilderen ook zo moeilijk. Terwijl de portretten van de kleinkindjes me best lukken.

Geluk
Ik denk dat geluk een ingrediënt is in je leven waar je niets over te zeggen hebt. Ik las laatst dat bij sommige sollicitaties gekeken wordt of de factor geluk deel uitmaakt van je leven. Daar kan ik mij wel iets bij voorstellen. Omgekeerd vroeg iemand of ik met haar met vakantie wilde gaan, maar daarvoor had zij net verteld dat haar altijd iets ongelukkigs overkwam in het buitenland. Ik dacht: dan ga ik maar niet met je mee. Misschien heb je dan wel iets te zeggen over ongeluk?