de Woordenschat van

Mirre Bots

Inspiratie
Niets zo fijn als een lege, stille ochtend, nog ademend van mist en dauw, met het tere licht van een opkomende zon en dan ontvankelijk achter mijn kersenhouten tafel zitten. De drukte van alledag is nog ver, de draad met het onbewuste nog in tact, waardoor de taal zich soms als vanzelf vormt. Vaak in poëzie, soms over mijn innerlijk leven of ik krijg een goede ingeving voor een artikel. Ineens weet ik de juiste invalshoek. Het zijn altijd momenten van verstilling en verrukking. Alsof mijn ziel in die open ruimte herademt. Maar het zijn ook momenten van genade, want inspiratie betekent ook inblazing: ingeblazen worden door de geest van de schepping, de geest van de aarde, God. Inspiratie valt je ook toe. Maar daarna komt het schaven, werken en vormgeven. 

Schoonheid
Ik zou niet zonder schoonheid kunnen leven, het is voor mij het zout der aarde. Schoonheid tilt me boven de dagelijkse besognes uit, waardoor ik even met andere ogen kijk en voel dat het leven in essentie goed is. En dan gaat het niet om design of de gadgets van onze consumptiemaatschappij, maar om ogenschijnlijk kleine dingen: een bepaalde lichtval in de tuin, het avondstrand, de eerste sneeuwklokjes, een schoongeboende vloer, het Italiaanse platteland, het weerloze van een dier, de ander écht zien, de melancholieke klanken van de trompet die door merg en been gaan. Maar er is ook de schoonheid van inzicht. Opeens iets echt van binnenuit begrijpen raakt me evenzeer als een  Italiaans boerenhoeve.  

Authenticiteit
Een waardevolle eigenschap, maar een beetje ingelijfd door de commercie en trainingenmarkt. Alsof het iets is dat je zo maar kunt verwerven. Alsof er ook niet een moeilijke kant aan zit, want wie authentiek is, valt er soms ook buiten, betaalt daar een prijs voor. Een mooi voorbeeld daarvan vind ik Ramses Shaffy. Oorspronkelijkheid vind ik eigenlijk een betere term. Leven zoals je oorspronkelijk bedoeld bent, leven naar wie je in essentie bent. Dat is geen simpel trucje, maar een levenslange kunst, die onderhoud vraagt. We zijn immers nog steeds groepsdieren, bang om er niet bij te horen.

Sterfelijkheid
Mijn eigen sterfelijkheid bleef lang onvoorstelbaar, maar nu ik ouder word, komt deze dichterbij. Ik besef steeds meer dat ik eens oog in oog met de dood sta, al kan ik me er niet echt een voorstelling van maken. Dat heeft ook geen zin, denk ik. Je beleeft het eens. Als een dierbare sterft, confronteert je dat met sterfelijkheid, maar vooral met de onherroepelijkheid van de dood. De  wereld valt even stil. Maar geen stilte was zo oorverdovend als die na de totaal onverwachte zelfdoding van mijn broer. Deze echoot nog steeds in me na. Evenals de schrik, de ontzetting, het ongeloof. 

Geloof
Geloof, hoop en liefde. En daarvan is geloof voor mij het moeilijkste, want geloven heeft veel te maken met jezelf uit handen durven geven, met je durven toevertrouwen aan iets groters, dat je niet altijd kunt kennen - en al helmaal niet met je verstand. En dan heb ik het nog niet eens over de vertekening die ik door mijn katholieke opvoeding heb opgelopen. Geloof heeft voor mij uiteindelijk veel met vertrouwen te maken. Vertrouwen dat er een groter bezielend verband is.