In de diepte
Angaangaq laat het ijs smelten in Twente
Zondag 13 juni was de Groenlandse sjamaan, leraar en healer Agaangaq Angakkorsuaq (1947) neergestreken in Ambt Delden. Vraag: wat doet een Eskimo in Twente? Antwoord: een healing circle geven. Een verslag door A. Neroli.
Angaangaq, wiens naam betekent 'de man die op zijn oom lijkt', wordt ook wel kortweg uncle genoemd. Angaangaq reist al jaar en dag de hele wereld over om zowel mensen als het milieu te helen. Zijn boek Laat het ijs smelten in je hart is net verschenen in Duitsland. De Nederlandse vertaling zal in oktober uitkomen bij Altamira. De titel van zijn boek is tevens zijn opdracht: mensen bewust te maken van de kracht van liefde en mededogen en te luisteren naar hun hart. Het smelten van de ijskappen is een bedreiging voor het milieu, maar de aarde en de dieren passen zich beter aan dan de mens, zegt de sjamaan uit Groenland. Laten we eerst maar leren het ijs te smelten in ons hart en dan als evenwichtige, krachtige mensen de wereldproblemen aan te pakken.
Helende cirkel
De ceremonie van de helende cirkel vindt plaats in een verbouwde schuur van Hoeve de Haar, op het landgoed van kasteel Twickel. Ongeveer vijftig mensen zitten op stoeltjes in een grote kring. Angaangaq grapt dat het in Groenland veel warmer is dan in Nederland – Eskimo's vinden het maar koud in Holland. Met dit soort opmerkingen is het ijs snel gebroken. Hij begroet bij aanvang iedereen persoonlijk. We maken kennis met de typische Eskimobegroeting – hand op het hart, dan neus tegen neus en een hartelijke omhelzing tot slot. Angaangaq is een echte snuffel- en knuffeleskimo! Maar, legt hij later uit, dat opsnuiven van lichaamsgeur heeft een functie, daarmee scant hij als het ware de mate van gezondheid en het energetische niveau van de ander. Wij zijn die vaardigheid jammer genoeg verloren in het Westen.
Healing
Om de deelnemers te reinigen, brandt hij eerst een bosje salie in een kom en met een vleugel van een adelaar 'berookt' hij iedereen. Een aangename geur verspreidt zich door de ruimte. Dan vraagt hij wie een healing wil ontvangen. Wie is er ziek of heeft een probleem? Meteen steekt een aantal vrouwen de hand omhoog. De mannen hebben ineens interesse voor de vloer. De vragen hebben betrekking op zowel lichamelijke klachten als borstkanker en reuma, als op niet-lichamelijke klachten als omgaan met verlies van een partner, of het verlangen naar meer stevigheid.
Sjamaan zijn
Een blond jongetje van zeven steelt ieders hart met zijn vraag wat het is om sjamaan te zijn. Angaangaq aarzelt geen moment en neemt het ventje mee naar het midden van de ruimte. Hij pakt zijn winddrum (qilaut), een grote, met zwart doek bespannen trommel, waarmee hij de hartslag van de mens hoort, en geeft met zijn vuist een slag aan de onderkant en wiegt de drum om de jongen heen en begint dan zacht te zingen ('Ik ben geen Pavarotti,' zegt 'uncle' later, 'ik kan eigenlijk niet zingen, het is meer chanten.') om gaandeweg het volume op te schroeven. Het is ontroerend en een voorproefje wat de volwassen deelnemers zullen meemaken.
Energie
'Nederlanders,' zegt Angaangaq, die hier al enkele keren eerder is geweest, 'hebben moeite met elkaar aan te raken en zich te openen.' Hij doet voor hoe wij erbij staan, de benen gekruist, de handen beschermend voor ons onderlijf. Energie kan niet stromen als je de ruimte tussen je benen niet opent. Hij vraagt aan een vrouw of ze moeder is. Dan weet je waar je kind uit is gekomen, die opening moet je altijd voelen, zegt hij. De belangrijkste energie is seksuele energie, want anders is er geen leven mogelijk. De een na belangrijkste energie is de energie van intentie. Bewust zijn van wat er gebeurt, in jezelf en om je heen. Hij vertelt dat hij een goede jager is, en daarvoor moet je goed kunnen focussen.
Winddrum
Als Anaangaq 'met iemand werkt' vraagt hij de naam ('What is your name again?'), wat de persoon verlangt. En dan vraagt hij toestemming voor aanraking. Voordat hij begint vraagt hij de ander de ogen te sluiten en in gedachten te gaan naar een plaats die prettig aanvoelt. Dan begint hij te werken, daarbij geassisteerd door Oona, die achter de persoon gaat staan. Vaak begint Angaangaq met zijn winddrum, maar soms pakt hij de adelaars- of zwanenvleugel om met krachtige op- en neergaande bewegingen de lucht te verplaatsen voor de persoon die voor hem staat. Het zingen kan aanzwellen tot 'orkaankracht' en hoewel niemand de Groenlandse woorden kan verstaan, is de kracht ervan voor iedereen voelbaar. Iedere sessie wordt afgesloten met het verzoek de ogen te openen, waarop Angaangaq de schoonheid prijs van zijn 'cliënt' ('Look at me, you are beautiful') en met een stevige omarming afsluit en de ander teder terugvoert naar de stoel in de kring.
Mannen
Na de lunchpauze zegt Angaangaq ineens; 'En nu wil ik de mannen zien!' Alle mannen wordt verzocht in een kring te gaan staan. We zijn met een man of acht. De vrouwen moeten hun liefde en kracht aan onze rug schenken, want de rug is de zwakste plek van de man. Dan gaat Angaangaq voor ieder van ons staan en slaat met zijn vuist op de drum en zingt ons met luide stem toe. Omdat hij vrij klein van gestalte is, komt zijn hoofd bij de meesten op borsthoogte. Ik voel de trilling van zijn stem door me heen gaan. Alsof ik niet binnen, maar buiten ben en een krachtige wind mij in het gezicht blaast. Na het zingen grijpt hij krachtig naar m'n hart. Hoe hoe. Ter afsluiting krijgt iedere man een stevige omhelzing. Ik voel hoe ongelooflijk sterk deze Eskimo is. Het is alsof je een ijskast beetpakt.
Dokters
Een ander groepsceremonie betreft een arts, toevallig de vader van het blonde jongetje. In hem wil Angaangaq alle dokters van Nederland eren. Want we hebben zowel dokters als healers nodig. Als je vinger gebroken is, ga je naar een dokter om hem te laten spalken, maar de healer maakt je pas echt beter. We gaan allemaal in een grote boog om de dokter heen staan en raken hem aan. Dan loopt Angaangaq om ons heen, zacht zingend. Het is een prachtig proces en de arts zal naderhand verklaren dat hij zich door de mensen opgetild voelde. De aarde ontstegen. Soortgelijke ervaringen hoorde ik deze zondag wel van meer deelnemers. Opstijgen, licht worden, vliegen, loslaten. Langzaam maar zeker verdwijnt de koude in de schuur omdat wij zelf warmer zijn geworden. Zou het ijs in ons hart inderdaad gesmolten zijn?
Bron: A. Neroli
Meer informatie: www.icewisdom.com
